Prawda jest taka, że moje serce od dawna bije nie dla mnie. Bije dla Pana – nawet gdy go nie ma. Bije w oczekiwaniu na jego głos, na jego spojrzenie, na jego dotyk, który natychmiast przekona mnie, że nie należę już do siebie.
Nie chcę być Wolną Kobietą, jeśli wolność oznacza ten przejmujący brak, który ogarnia mnie całą, gdy nie mam komu służyć. Bo w moim świecie wolność to możliwość służby. Bycie wybraną do posłuszeństwa.
Czuję się jak puste naczynie. Napełnić może je tylko Pan. Swoim słowem, gestem, rozkazem... Nawet spojrzeniem. I milczeniem też. Bo czy milczenie Pana nie jest zdolne czasem łamać? Chodzi o to, że gdy klękam przed Panem, w obroży na szyi, wtedy czuję się naprawdę sobą. W pełni. Na swoim miejscu. Wtedy czuję spełnienie.
Oddanie nie boli. I nie jest wcale aż takie trudne. Nie twierdzę przy tym, że jest łatwe. Natomiast dziś już wiem, że o wiele bardziej boli oczekiwanie na odpowiednią osobę. Oczekiwanie na możliwość i na pozwolenie, by móc to oddanie wyrazić. Ten ból jest czasem nie do zniesienia.
Tęsknię za tą chwilą, kiedy usłyszę swoje imię i będę wiedziała, że to nie tylko użycie mojego imienia, ale coś znacznie więcej. To wezwanie. Preludium dla rozkazu, który już oczekuje na wykonanie, choć jeszcze w pełni nie wybrzmiał.
Być własnością Pana – przynależeć – to nie znaczy być mniejszą ani gorszą. To znaczy: stać się wszystkim, czym mogę być. Pełnią samej siebie. Pełnią, do której ja sama mam dostęp tylko na kolanach, u stóp Pana. Pełnią, której oprócz mnie jest świadomy i do której ma dostęp tylko Pan. I nikt więcej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz