Nie każdy, kto siada przy ogniu, jest „swój”

Czas i życie mają to do siebie, że w końcu pokazują ludzi takimi, jakimi są. I odsiewają ich. Nie zawsze robią to gwałtownie, przez wielkie wydarzenia. Czasem wystarczy kilka miesięcy.

Najczęściej nie ma żadnej wielkiej kłótni ani wyraźnego końca. Kolejna rozmowa, w której znowu to ja pytam, jak ktoś się ma, pamiętam, co miał zrobić, interesuję się tym, co u niego. Kolejne pytanie pozostawione bez odpowiedzi. Aż w końcu okazuje się, że właściwie od dawna nie ma już czego podtrzymywać. Ktoś po prostu przestaje pisać. Ktoś znika pomiędzy jednym „co słychać?” a drugim. I nagle człowiek orientuje się, że właściwie przegapił moment, w którym stało się to jednostronne.

Ostatnio przejrzałam kilka starych rozmów ze znajomymi. Nie po to, żeby kogokolwiek z czegokolwiek rozliczać. Raczej z ciekawości. Nie szukałam w nich niczego szczególnego, ale bardzo szybko rzucił mi się w oczy pewien schemat. Zobaczyłam bardzo wyraźnie coś, czego wcześniej chyba nie chciałam widzieć.

Ile razy pytałam, co u kogoś słychać. Ile razy pamiętałam o czyimś ważnym dniu, problemie lub sprawie, która miała znaczenie. Ile razy próbowałam podtrzymać rozmowę, nawet wtedy, kiedy mnie samej było bardzo ciężko i nie miałam wiele siły. I jak rzadko – z drugiej strony – wracało do mnie choćby zwyczajne, ludzkie, kurtuazyjne pytanie zwrotne: „A u ciebie?” Niby nic. Jedno zdanie. Drobiazg. A jednak właśnie z takich drobiazgów składa się wzajemność. To one podtrzymują więź.

Zaczęłam więc myśleć o tych wszystkich osobach, które przez lata pojawiały się w moim życiu i później z niego znikały. Bez pożegnania, bez ostrzeżenia. O tych, które może nie wiedziały, co zrobić z moim smutkiem. O tych, którym być może łatwiej było odejść, niż zostać obok kogoś, kto nie zawsze jest dowcipny, uśmiechnięty i pogodny. I to nie jest zarzut. Nie mam do nich wszystkich jakiegoś szczególnego żalu. Coraz mniej odczuwam potrzebę rozliczania ludzi z tego, czego mi nie dali. Raczej uczę się patrzeć na rzeczy takimi, jakie są. I chyba nauczyłam się też przy okazji czegoś ważnego na temat moich własnych oczekiwań.

Nie każdy potrafi zostać przy cudzym ogniu, kiedy ten ogień nie daje wyłącznie ciepła. Większość nie potrafi. Ludzie są przeważnie egocentryczni. Chcą przede wszystkim brać. Czerpać coś dla siebie z relacji z innymi. Dawać, mało kto jest gotów. Dlatego większośc jest przy nas tak długo, jak długo dajemy im to, czego chcą, oczekują, potrzebują. Dziś dominują relacje transakcyjne. I nie ma tu znaczenia, czy mówimy o związkach, o relacjach rodzinnych, czy koleżeńskich. Choć pewnie sporo osób w nie zaangażowanych, głośno by protestowało przeciwko takiemu twierdzeniu, mówiąc, że ich to nie dotyczy. Doszłam do wniosku, że moja niezgoda na taki stan rzeczy jest jednym z (wielu) powodów, dla których filozofia goreańska jest mi tak bardzo bliska.

Lojalność wobec „swoich” ludzi i miejsc. Stawianie samej więzi ponad osobistą korzyścią. To bardzo goreańskie. Na Gor liczyła się przede wszystkim więź – z własnym Home Stone, z własną kastą. I lojalność wobec nich. Indywidualna korzyść mogła mieć znaczenie, ale nie była priorytetem. Natomiast współczesne – transakcyjne podejście do relacji międzyludzkich – jest dokładnie odwrotne. Stawia subiektywnie rozumianą, osobistą korzyść, ponad samą więź.

Rzecz jasna, sama obecność w czyimś otoczeniu nie czyni jeszcze człowieka „swoim”. Na Gor też nie wystarczyło po prostu pojawić się na terenie danego Home Stone, by stać się jego częścią, pełnoprawnym członkiem. To tak nie działa. Tak, jak nikt w swoim domu nie wiesza na ścianach zdjęć każdego, kto kiedykolwiek przekroczył jego próg. To wymaga przynależności. Wzajemnej odpowiedzialności. Pamięci. A przynależność jest czymś poważnym. Jest zobowiązaniem. Owocem obustronnego pielęgnowania więzi, lojalności i konkretnych czynów. Nie samej obecności czy deklaracji. I chyba właśnie ta różnica ostatnio bardzo mocno do mnie dotarła.

Zrozumiałam, że nie jestem zainteresowana kolekcjonowaniem ludzi. Nigdy nie byłam. Może dlatego zawsze miałam ich wokół siebie niewielu. Wychodzę z założenia, że znajomi to nie pokemony. Nie są trofeami. A ja nie potrzebuję dużej liczby imion, które dobrze wyglądają na liście kontaktów. Nie muszę mieć dziesięciu osób, do których mogę napisać: „hej, co tam?”, żeby udowodnić samej sobie, że nie jestem sama. Wolę kilka relacji, w których pytanie „co u ciebie?” naprawdę coś znaczy. Kilka osób, które zauważą moją nieobecność. Takich, przy których nie muszę udawać, że wszystko jest dobrze, kiedy nie jest, żeby „zasłużyć sobie” na ich zainteresowanie i obecność w moim życiu.

Nie każdy człowiek, który przechodzi przez moje życie, staje się częścią mojego Home Stone. Nie każdemu należy się miejsce przy moim stole, tylko dlatego, że kiedyś już przy nim siedział. Ale działa to również w drugą stronę. Jeżeli uznaję kogoś za „swojego człowieka” to, nie traktuję tej więzi jak przypadkowej znajomości. Wtedy pojawia się lojalność. Pamięć. Obowiązek. Zwyczajna troska o to, co dzieje się po drugiej stronie. Przynależność oznacza przecież, że czyjś dom, jego dobro i jego sprawy stają się dla nas niemal tak samo ważne, jak nasze własne. To jest rodzaj więzi i relacji międzyludzkich, jaki mnie interesuje i jakie staram się budować i pielęgnować w moim życiu.

To nie jest chłód. To jest selekcja. A selekcja nie musi wynikać z pogardy. Może wynikać także z szacunku dla tego, co naprawdę chcemy zbudować lub zachować. Zdrowa selekcja jest zdecydowanie potrzebna. Bo dom nie potrzebuje tłumu. Potrzebuje ludzi, którzy naprawdę chcą w nim być i pamiętają, że ogień trzeba czasem podtrzymywać. Którzy pytają. Którzy potrafią odpowiedzieć nie tylko wtedy, kiedy jest łatwo. Reszta może odejść.

Ogień nie jest mniej prawdziwy tylko dlatego, że nie każdy chce przy nim usiąść. Nie zamierzam liczyć, ilu ludzi mam wokół siebie. Nie jestem zainteresowana podtrzymywaniem więzi z tymi, którzy sami już dawno poszli swoją drogą. Bo nie każdy musi zostać. Ale ci, którzy zostają, powinni coś znaczyć.

Wygoda i lojalność

Wygoda zbliża ludzi. Potrafi ich do siebie przyciągnąć. Ale to lojalność sprawia, że pozostają. Że nie odchodzą, gdy tylko komfort znika. Bo lojalność zaczyna się właśnie tam, gdzie wygoda przestaje być argumentem.

Pomiędzy pamięcią a możliwością

Czasami najbardziej boli nie to, co się skończyło. Nie to, co miało swój początek i swój koniec. Nie ostatnie słowo, ostatnie spojrzenie czy ostatni dzień, który można wskazać palcem i powiedzieć: „wtedy to się stało”. Czasami najbardziej boli to, co dopiero miało się wydarzyć, ale nigdy nie zdążyło. To, co było jeszcze przed nami.

Przez wiele lat myślałam, że żałoba dotyczy przede wszystkim tego, co zostało utracone lub odebrane. Tego, co kiedyś było obecne, a potem nagle stało się pustką. Ale z czasem zobaczyłam, że żałoba może mieć wiele odcieni.

Szczególnie bolesna potrafi być strata nieprzeżytej przyszłości, która jeszcze nie zdążyła się ziścić, ale już miała swoje miejsce w sercu –  przyszłości, która nie była tylko marzeniem. Nie była odległym wyobrażeniem. Nie była fantazją. Była czymś powoli, konsekwentnie i starannie budowanym. Z małych chwil, z planów wypowiedzianych szeptem i z przekonania, że pewne rzeczy przyjdą, kiedy podejmie się odpowiednie kroki. Że nadejdzie ich właściwy czas.

Ale potem nagle czas się skończył. Nie dlatego, że komuś zabrakło dobrej woli lub chęci. Nie dlatego, że ktoś przestał wierzyć. Nie dlatego, że droga okazała się niewłaściwa lub zbyt trudna. Po prostu dlatego, że droga nagle się skończyła. Że życie postanowiło zatrzasnąć raz na zawsze drzwi, zanim zdążyliśmy przez nie przejść.

I chyba właśnie to jest strata, z którą najtrudniej się pogodzić. Bo z przeszłością można się zmierzyć. Można spojrzeć na coś, co było, dotknąć tego wspomnieniem i powiedzieć: „to należało kiedyś do mojego życia”. Ale jak pożegnać coś, co nigdy nie dostało swojej chwili? Jak pożegnać się z miejscem, które wciąż istnieje w wyobraźni, chociaż nigdy nie zdążyło stać się rzeczywistością?

Są rzeczy, które nie mają nawet wspomnień, choć przez chwilę były przecież całkiem realne na horyzoncie naszego życia. Nie mają zdjęć. Nie pozostały po nich przedmioty, które można wziąć do ręki. Nie zdążyły stać się historią, można by opowiadać innym. A jednak pozostawiły po sobie ślad w duszy.

Czasami wracam myślami do tych wszystkich małych rzeczy i chwil, które miały nadejść, ale nie nadeszły. Które były tak blisko, niemal na wyciągnięcie ręki... Ale życie zdecydowało inaczej. I wtedy przekonuję się, że można tęsknić nie tylko za tym co się posiadało i przeżyło, ale także za tym, co mogło się posiadać i przeżyć, choć się nie zdążyło. Za wersją świata, w której jeszcze wszystko było przed nami, będąc jednocześnie czymś całkowicie realnym.

Długo myślałam, że powinnam przestać patrzeć w tamtą stronę. Że skoro czegoś nie mogę już mieć i dotknąć, to powinnam nauczyć się odwracać wzrok. Ale dzisiaj myślę inaczej. Myślę, że nie wszystko, co nie zdążyło się wydarzyć, jest pozbawione znaczenia. Wręcz przeciwnie – myślę, że to, że niektóre drogi kończą się w połowie, nie oznacza automatycznie, że są mniej wartościowe lub mniej prawdziwe.

Niektóre obietnice pozostają ważne, nawet jeśli życie nie pozwoliło ich wypełnić. Może właśnie dlatego pewne osoby i wspomnienia o nich pozostają w nas tak głęboko. Nie tylko przez to, co kiedyś wspólnie przeżyliśmy. Także przez to, co planowaliśmy jeszcze przeżyć, nawet jeśli do tego nie doszło. Przez wszystkie niewypowiedziane zdania, niedokończone plany i przyszłość, która na chwilę była tak blisko, że niemal można było jej dotknąć, a potem nagle, bez ostrzeżenia zniknęła z horyzontu.

Nauczyłam się, że miłość i wdzięczność nie muszą kończyć się tam, gdzie kończy się możliwość. Można być wdzięcznym za coś, czego nie udało się zachować. Można kochać coś, czego nie udało się dokończyć. Można nosić w sobie nie tylko wspomnienia, ale również cichą nostalgię po wszystkich tych momentach, które dopiero miały nadejść, ale okazało się, że nic z tego.

Pogodzenie się ze stratą tego co dla nas ważne, zawsze jest trudne. Ale paradoksalnie to pogodzenie się ze stratą tego, co dopiero miało nadejść, ale nie nadeszło bywa o wiele trudniejsze i niekiedy wymaga znacznie więcej czasu.

Dzisiaj wiem, że nie muszę wybierać między pamięcią a dalszym życiem. Nie muszę udawać, że pewne drzwi nigdy nie istniały. Mogę przyznać, że za nimi było coś pięknego. Mogę pozwolić sobie tęsknić za tym, co nie zdążyło się ziścić i czego nie udało się zrealizować tak, jak to było planowane. I jednocześnie mogę nadal iść dalej, nie ignorując drogi, która skończyła się w połowie, bez ostrzeżenia. Bo ona nie przestała mieć znaczenia. Choć przerwana, to kiedyś była częścią mojego życia. Najzupełniej prawdziwą.

Autentyczność kontra pozorność uległości

– Co jeśli pewnego dnia zmienię zdanie i postanowię przejąć kontrolę, Panie?

– To będzie znaczyło, że nie jesteś uległą, tylko bawisz się w uległość. Że udajesz kogoś kim nie jesteś.

– Dlaczego, Panie?

– Bo uległość to autentyczność. Chodzi w niej o to, by stanąć twarzą w twarz z samym sobą. Z całą swoją autentycznością, bezbronnością, perwersyjnością. By obedrzeć się ze wszystkich zewnętrznych narracji, w które ubierasz się dla świata. By być prawdziwą do bólu.

– I ty jesteś tym, który mnie rozbiera, Panie? Tak mentalnie?

– Nie. Rozbierasz się sama. Ja Ci tylko podaję lustro, w którym możesz zobaczyć całą siebie. Bez masek. Bez udawania. Ale nie mogę Cię zmusić żebyś w nie spojrzała całkiem naga. Musisz być na to gotowa. To jest uległość. Jeśli nie jesteś na to gotowa w pełni, przez cały czas, to o tylko stwarzasz pozory uległości.

Uległość między zranieniem a prawdą

Łatwo jest być uległą wtedy, gdy wszystko idzie po naszej myśli. Prawdziwy sprawdzian zaczyna się wtedy, gdy pojawia się rozczarowanie lub zranienie. Wtedy, pod wpływem emocji, najłatwiej pomylić własne interpretacje z faktami, gubiąc po drodze to, co faktycznie się wydarzyło lub zostało powiedziane. Zwyczajnie dlatego, że domysły są wygodniejsze od rozmowy. Pozwalają stworzyć własną, spójną wersję rzeczywistości – taką, w której wszystko od razu wydaje się bardziej zrozumiałe. Tyle, że niekoniecznie obiektywnie prawdziwą. A relacji nie buduje się na domysłach i przypuszczeniach, lecz na rozmowie i komunikacji. Dlatego dobra kajira nie zgaduje. Uczy się pytać. Bo jedno dobrze postawione pytanie potrafi zatrzymać lawinę nieporozumień, przerywając całe tygodnie błędnych założeń.

Absurdalna logika posłuszeństwa

Był wieczór. Byliśmy razem. Liczyłam na coś więcej. Właściwie sama nie wiem na co, ale kiedy Pan kilka godzin wcześniej powiedział mi, że tego dnia się mną zajmie... Cóż. Wyobrażałam to sobie zupełnie inaczej.

Jak wyglądało owo „zajmowanie się mną”? Pan rozsiadł się wygodnie na łóżku i wydawał polecenia. Przeróżne. Dziwne. Bezsensowne. Jedno za drugim. Kiedy zaczął, klęczałam – jak zwykle – w pozycji nadu. Ledwie wykonałam jedno polecenie, a już padało następne.

Pierwsze:
– Wstań.
Drugie:
– Obróć się tyłem do mnie.
Trzecie:
– Uklęknij.
Następne:
– Znowu wstań.
Potem:
– Bara.
Kolejne:
– Nadu.
Jeszcze jedno:
– Stań na jednej nodze i stój tak, dopóki nie powiem, że wystarczy.
Inne:
– Zaszczekaj jak pies.
Dalej:
– Zrób pięć przysiadów.

Trwało to około godziny. Niektóre polecenia co jakiś czas się powtarzały. Wszystkie były równie bezsensowne. Po pierwszych kilku minutach zaczęłam czuć irytację. Po kilkunasto – rozdrażnienie. Natomiast pod koniec byłam już nieźle wkurzona i walczyłam ze sobą, by tego otwarcie nie zamanifestować.

Pan musiałby być ślepy i głupi, żeby tego nie zauważyć. A jednak nie reagował. Kontynuował. Ja w tym czasie walczyłam ze sobą. Moja fundamentalna potrzeba widzenia sensu i celu we wszystkim, co robię, biła na alarm. Ale milczałam. Zaciskałam zęby. Wykonywałam kolejne polecenia, bo on – mój Pan – je wydawał. Na zewnątrz? Bez sprzeciwu. Bez pytań. Ale z coraz większą frustracją środku. Kiedy to się skończy i co to właściwie ma znaczyć? Po co on to robi? Po co my to robimy?

Nie wypowiedziałam tych pytań głośno. Instynktownie przeczuwałam, że to nie jest moment na zadawanie pytań. Że jeśli się odezwę to przegram. Nie wiedziałam co właściwie i z kim. Z nim, czy z samą sobą? Wiedziałam też, że i tak prawdopodobnie nie dostałabym w tamtym momencie żadnej odpowiedzi.

W końcu zapadła cisza. Kolejne polecenie nie padło. Zamarłam w bezruchu. Czekałam dłuższą chwilę. Nic się nie wydarzyło. W końcu zebrałam się na odwagę i zapytałam, najspokojniej i najgrzeczniej jak tylko potrafiłam:
– Dlaczego wydawałeś mi te wszystkie polecenia, Panie? Czy to był jakiś test?
– Nie. To była lekcja. Jestem zadowolony. Wykonywałaś każde polecenie natychmiast i bez zawahania, mimo niechęci.
– Lekcja czego, Panie?
– Tego, że rozkaz nie musi mieć celu, żeby miał wartość. Wartością rozkazu jest samo posłuszeństwo.

I wtedy zrozumiałam. W wydawaniu i wykonywaniu poleceń nie zawsze chodzi o cel. Chodzi o rytm. O stan „tak”, który nie potrzebuje uzasadnienia. Być niewolnicą nie znaczy po prostu służyć. Znaczy służyć komuś, kto ma prawo nie musieć tłumaczyć. Moment, w którym sobie to uświadamiam, wyzwala mnie wewnętrznie bardziej niż jakakolwiek logika. Natychmiast przechodzi mi cała irytacja i złość. Podchodzę do Pana i całuję go w dłoń.
– Dziękuję za tę lekcję Panie – mówię.

Sztuka pozostawania przy „tak”

Posłuszeństwo nie jest wyłącznie sztuką mówienia „tak”. Jest sztuką pozostawania wiernym temu „tak”, w te dni, w które znacznie łatwiej byłoby powiedzieć „nie”.

O posłuszeństwie i oddaniu kajiry w społeczności goreańskiej

Niedawno pisałam o różnicy między posłuszeństwem a oddaniem. Często nie dostrzegają jej nawet doświadczeni Masterzy. A raczej: nie dostrzegają niuansów z tej różnicy wynikających. Jest to jednak ważne, szczególnie w kontekście służby w społeczności goreańskiej. Kajira, jest bowiem zobowiązana do racjonalnego posłuszeństwa wobec wszystkich Gorean. A co z oddaniem?

Jeśli różnica między posłuszeństwem a oddaniem jest fundamentalna w relacji osobistej Pan–niewolnica, to w służbie wobec społeczności goreańskiej staje się ona jeszcze wyraźniejsza. I znacznie bardziej bezlitosna. Bo o ile w relacji indywidualnej oddanie jest możliwe, o tyle w strukturze wspólnotowej w zasadzie przestaje mieć sens. Jest właściwie nieosiągalne. Ewentualnie osiągalne wobec jednego czy dwóch Masterów, których niewolnica dobrze zna, którym ufa, z którymi wykształciła jakąś głębszą, przyjacielską więź. Ale generalnie? Pozostaje posłuszeństwo. I tylko ono.

W społeczności goreańskiej trudno w ogóle mówić o oddaniu w tym samym znaczeniu, w jakim mówimy o nim w odniesieniu do jednego, konkretnego Pana. Oddanie zakłada bowiem jakąś więź. Relację. Osobiste zaufanie, szacunek, często także emocjonalne przywiązanie, albo miłość, romantyczne przywiązanie, poczucie sensu wynikające z bycia „czyjąś”. Tymczasem służba wobec społeczności oznacza podporządkowanie się wielu Wolnym Mężczyznom naraz. Wielu zmiennym. Różnym wymaganiom. Czasem całkowicie sprzecznym w stylu, charakterze i oczekiwaniach. Nie da się być poddaną wszystkim. Można być jedynie posłuszną zasadom, rolom i poleceniom wynikającym z pełnionej funkcji.

W tym sensie służba wspólnotowa jest z definicji odarta z oddania. Jest strukturalna. Funkcyjna. Zewnętrzna. Opiera się na hierarchii, normach i procedurach, ale nie na więzi. Nie na zaufaniu (w każdym razie nie na równym, głębokim zaufaniu do wszystkich). Kajira służąca Masterowi, który jest zaprzyjaźniony z jej Panem, czy Masterowi, który jest członkiem społeczności, do której oboje należą, nie oddaje serca każdemu Wolnemu, który ma prawo wydać jej polecenie. Ona po prostu je wykonuje. I tyle. Bo taka jest jej rola. Bo tego wymaga struktura. Bo tak działa system. I to nie jest zarzut. To fakt.

Na Gor ten problem w ogóle nie istniał. Niewolnictwo i wolność były realnie sankcjonowane prawnie, społecznie i kulturowo. Status kajiry nie był kwestią wyboru ani wewnętrznego procesu, lecz obiektywnym faktem. Jej służba wobec innych mężczyzn nie wynikała tylko z tego, że jej Pan tego od niej oczekiwał, ani z tego że tak ustalili Wolni w obrębie wspólnoty. W ogóle niewolnictwo nie było – co do zasady – jej wyborem. Kajira była własnością. Tylko i aż. Jej posłuszeństwo wobec Wolnych nie wymagało ani więzi, ani oddania, ani psychologicznego uzasadnienia. Nie musiała nikomu „ufać”, by uklęknąć. Nie musiała nikogo kochać, by wykonać polecenie. Prawo i obyczaj rozstrzygały wszystko za nią. Oddanie było luksusem, przytrafiającym się nielicznym, a nie warunkiem funkcjonowania systemu.

W realiach współczesnych, gdy prawo nie sankcjonuje niewolnictwa, a każda forma służby jest u podstaw dobrowolna, napięcie to wraca ze zdwojoną siłą. W służbie wspólnotowej oczekuje się często postawy, która na zewnątrz przypomina oddanie: gotowości, dyspozycyjności, rezygnacji z siebie, podporządkowania. Ale bez obietnicy więzi. Bez relacji jeden na jeden. Bez gwarancji, że ktoś kto wydaje niewolnicy takie czy inne polecenie, bierze za to odpowiedzialność.

Dlatego służba w społeczności goreańskiej opiera się niemal wyłącznie na posłuszeństwie. I musi się na nim opierać. Na jasnych zasadach, rolach, procedurach i oczekiwaniach. Na tym, co mierzalne i weryfikowalne. Na tym, co można ocenić i skorygować. Nie na wewnętrznym stanie kajiry. Nie na jej sercu. Nie na jej poczuciu sensu. Bo tego nie da się ani ujednolicić, ani kontrolować.

Służba wspólnotowa nie jest dla wszystkich. Bo wymaga posłuszeństwa pozbawionego oddania. Jest służbą zwiększonego ryzyka. Bo, choć liderzy społeczności powinni troszczyć się o to, by wszyscy jej członkowie (zwłaszcza Wolni) w równej mierze dbali o bezpieczeństwo i nie nadużywali bezmyślnie swojej pozycji, nie zawsze się to udaje. 

Właśnie dlatego służba wspólnotowa wymaga umiejętności wykonywania poleceń nawet wbrew sobie. Szczególnego poziomu wewnętrznego zdyscyplinowania. Doskonałej umiejętności tłumienia w sobie wewnętrznego oporu i niechęci. Często o wiele większego, niż w przypadku służby jednemu, konkretnemu Masterowi. Bez poczucia bycia „czyjąś”. Bez tej intymnej osi, wokół której w relacji osobistej buduje się poddanie. No, chyba, że służy się społeczności na polecenie własnego Pana. Wtedy jest zdecydowanie łatwiej, bo w utrzymaniu prawidłowej zewnętrznej postawy i nastawienia pomaga myśl: „robię to dla MOJEGO Pana”. 

Jednak z racji tej odmienności, braku więzi, dla wielu kajir jest to doświadczenie jałowe, wypalające, a czasem wręcz destrukcyjne. Bo choć mogą zaoferować wspólnocie posłuszeństwo, nie ma tam miejsca na autentyczne, pełne i głębokie oddanie. I to oddanie, którego nie mogą zaoferować wspólnocie, pozostaje w nich niewykorzystane. A służba realizowana tylko połowicznie – w posłuszeństwie, ale bez oddania – potrafi powodować większy wewnętrzny ból niż całkowity brak możliwości realizacji siebie w swojej uległej naturze.

Czy to oznacza, że wspólnotowa służba jest gorsza? Nie. Na poziomie mentalnym jest po prostu doświadczeniem totalnie innym niż służba konkretnemu Panu. Nawet jeśli zewnętrznie sprowadza się do wykonywania tych samych, dobrze znanych i opanowanych czynności. Jest bardziej techniczna. Bardziej zdystansowana. Bardziej przypominająca funkcjonowanie w korporacyjnej strukturze niż jakąkolwiek relację. Wymaga od niewolnicy zupełnie innego rodzaju dojrzałości, innych kompetencji i innego typu uległości. Nie tej totalnej, egzystencjalnej. Lecz wyrastającej z wewnętrznej dyscypliny, świadomej i – paradoksalnie – bardziej autonomicznej.

W służbie społeczności nie oddaje się siebie. Oddaje się pracę. Czas. Kompetencje. Posłuszeństwo. I to musi wystarczyć. Tam, gdzie próbuje się wymusić oddanie bez więzi, pojawia się fałsz. Tam, gdzie oczekuje się serca, nie dając relacji, rodzi się frustracja i nadużycie. Dlatego uczciwa społeczność goreańska powinna jasno rozróżniać te dwie rzeczy. I nie utożsamiać posłuszeństwa z oddaniem. To tak, jakby twierdzić, że wspólnota może zastąpić Pana. Nie. Nie może. To dwa zupełnie różne wymiary służby.

Posłuszeństwo wspólnotowe jest konieczne. Oddanie – nie. A czasem wręcz jest nawet niepożądane. Bo oddanie, pozbawione adresata, rozpada się, wypala lub niszczy od środka. I to jest cena, którą trzeba świadomie zaakceptować, decydując się na służbę wobec wielu, a nie jednego. Nie każda niewolnica jest na to gotowa. I to nie jest nic złego. Ale warto być tego świadomym i mówić o tym otwarcie.

Moje „już” i jego „nie”

Pieprzy mnie. Jestem już blisko. Wystarczy jeden ruch bioder... I wtedy nagle on wychodzi ze mnie równie gwałtownie, jak wcześniej wszedł. Jak poparzony. Moje zdziwienie miesza się z szokiem. Ciało i umysł nie nadążają. Nie spodziewałam się tego. Nie tym razem. Bo nigdy wcześniej Pan nie pozbawiał mnie orgazmu w ten sposób, w takim momencie.

On tymczasem odsuwa się ode mnie. Patrzy jak desperacko wiję się w pościeli, bo moje ciało ewidentnie jeszcze nie pogodziło się z odmową.
– Niby czemu miałbym Ci dać rozkosz, skoro jeszcze nie poddałaś mi się całkiem? Wciąż nie oddałaś mi całej kontroli – zastanawia się głośno.
– Błagam... Panie... Już... Ja muszę... Pozwól mi, błagam – dyszę ciężko, cały czas wijąc się na łóżku. Tak bardzo chcę dojść, że mam ochotę się rozpłakać. I to właśnie robię, gdy mówi:
– Nie. Właśnie dlatego. Ale nie martw się. Kiedyś zasłużysz. A teraz śpij. Dobranoc – mówi to tonem łagodnym i ciepłym, głaszcząc mnie po głowie.

A ja? W tym momencie kocham go i nienawidzę jednocześnie. I powoli zasypiam, pochlipując z niespełnienia, podczas gdy Pan dalej głaszcze mnie czule po głowie, bawiąc się moimi włosami.

Zagrożenie, którego pragnę

– Chcesz być bezpieczna?

– Tak, Panie.

– To idź do kogoś innego. Ja nie jestem bezpieczeństwem. Ja jestem zagrożeniem, którego pragniesz. Choć nigdy Cię nie skrzywdzę. Chcąc być ze mną musisz być tego świadoma i to akceptować.

– Nigdzie nie idę, Panie. Kocham Cię.

Świt, który boli mnie wolnością

Codziennie wieczorem zasypiam z myślą o przebudzeniu. Układam swój sen o nim, mając nadzieję, że jeśli wieczorem zacznę śnić na jawie, to może rankiem obudzę się w wyśnionej rzeczywistości. I nawet jeśli to tylko fantazje, moje serce już dawno nie umie inaczej. Moja dusza i umysł są gotowe do klęczenia przed Panem. Nawet, gdy go nie ma.

Nikt nie wie, że codziennie rano, zanim otworzę oczy, zanim w ogóle uzmysłowię sobie, że już się obudziłam, moje serce już klęczy. Moje pierwsze myśli należą do Pana, ku niemu są skierowane. Czołem mojej duszy już dotykam niewidzialnej podłogi, choć jeszcze nie otworzyłam oczu. Moje dłonie już są gotowe do wykonania rozkazu, choć on jeszcze nie nadszedł. Mój pierwszy świadomy oddech to wydech własnej woli oddanej w ręce Pana. Moje ciało też budzi się całkowicie gotowe, na wypadek, gdyby to ono właśnie było potrzebne Panu. Pełna gotowość do służby. I wtedy budzę się całkowicie.

To wszystko o czym piszę, to nie jest metafora. To realność codziennego doświadczenia mojego wewnętrznego zniewolenia. To realność wewnętrznego pragnienia służby i bycia czyjąś by móc być w pełni sobą. To uczucie, które jest tak silne, że zżera mnie od środka, kiedy nie znajduje ujścia. Kiedy nie ma celu – Pana. 

Prawda jest taka, że wolność mnie uwiera. Nie mogę powiedzieć tego nikomu głośno, bo prawdopodobnie zostałabym (w najlepszym razie) wyśmiana. Ewentualnie uznana za nienormalną. Ale ze mną naprawdę jest wszystko w porządku. Po prostu wolność rozumiana w powszechny sposób mnie boli.

Będę czekać. Cierpliwie i pokornie. Moje ciało i dusza już dawno się tego nauczyły.

Posłuszeństwo nie jest (p)oddaniem

Istnieje zasadnicza różnica między posłuszeństwem uległej czy niewolnicy a autentycznym oddaniem, poddaniem się. To różnica fundamentalna, o której nie zawsze mówi się głośno. Uważam, że to błąd. Bo samo przestrzeganie zasad, natychmiastowe i bezbłędne wykonywanie poleceń świadczy wyłącznie o zdyscyplinowaniu i umiejętności ich wykonywania i absolutnie o niczym więcej.

Niewolnica może być perfekcyjnie posłuszna: wykonywać polecenia natychmiast, starannie, bezbłędnie, z zaangażowaniem, uprzejmością, nawet z uśmiechem – a jednak wcale nie być poddana.

Posłuszeństwo jest wyłącznie zewnętrznym działaniem – konkretnym czynem, zachowaniem. Może wynikać z oddania, ale nie musi. Jak każdy czyn może być odegrane, wymuszone, a nawet stanowić formę manipulacji. Można być posłusznym dla „świętego spokoju”, bo tak wypada, albo dlatego, że kara za nieposłuszeństwo byłaby gorsza. Można być posłusznym, odczuwając wewnętrzny opór, urazę czy kalkulując. Tłumienia oporu i urazy można się natomiast nauczyć. A będąc kajirą, wręcz czasem trzeba. Dlatego posłuszeństwo samo w sobie nie świadczy o oddaniu. Można klękać fizycznie, nigdy nie klękając mentalnie.

Dla zobrazowania: w pracy jestem posłuszna szefowi – wykonuję polecenia szybko i starannie, uśmiecham się, jestem miła, czasem się podlizuję – a w środku mogę myśleć coś zupełnie innego. To gra. On mi płaci, a moje zachowanie wpływa na nasze wzajemne stosunki i zapewnia potencjalne korzyści. To działanie w moim interesie.

Tak samo absolutne posłuszeństwo i bycie przyjemną leży w interesie kajiry. Natomiast poddanie i oddanie to coś innego – rzadko widoczne zewnętrznie. I jednocześnie nagminnie mylone z posłuszeństwem. Tymczasem ono istnieje w głowie i sercu. Nie jest ostentacyjne, nie mierzy się go perfekcją, ilością wyuczonych pozycji czy samym posłuszeństwem. Posłuszeństwa można się nauczyć albo zostać do niego zmuszonym. Poddanie przenika całe jestestwo i staje się częścią tożsamości.

Posłuszeństwo może – owszem – wynikać z poddania. I w przypadku goreańskiej niewolnicy nawet powinno – ale nie zawsze tak jest. Bo może też wynikać z kalkulacji, manipulacji, chęci przypodobania się, zyskania uznania, z lęku przed karą lub chęci sprawienia przyjemności Panu kosztem własnego dyskomfortu. Niewolnica powinna to umieć – ale to nadal nie jest oddanie. To wciąż decyzja: „będę posłuszna, bo tak zdecydowałam w imię X czy Y”.

Poddanie wymaga wiary i bezgranicznego zaufania. Jest procesem psychicznym, częściową negacją własnej autonomii. Nie wynika z decyzji – jest motywacją samą w sobie. Zaczyna się wtedy, gdy niewolnica nie jest posłuszna dlatego, że „tak trzeba” czy „tak wybrała”, ale dlatego, że wola Pana staje się ważniejsza niż jej własna. Wtedy posłuszeństwo przestaje być decyzją – staje się odruchem bezwarunkowym, czymś poza wolą i refleksją. Oddanie eliminuje pytania typu: „czy ja tego chcę?” albo „po co?”.

Nie chodzi tu o doskonałość. Niewolnica może być oddana, a mimo to mieć chwilowe problemy z dyscypliną. Może też być odwrotnie – perfekcyjnie posłuszna, ale nieoddana. Różnica tkwi w wewnętrznym źródle jej posłuszeństwa.

Posłuszeństwo jest mierzalne, widoczne, podlega ocenie. Poddanie – nie. Jest płynne, rozwija się w czasie, może się pogłębiać, osłabiać, pojawić się nagle albo nie pojawić się nigdy. Posłuszeństwo jest decyzją i można je wymusić. Poddania to nie kwestia wyłącznie wyboru i nie da się wymusić – ono się kształtuje. Zależy w dużej mierze od postawy Pana: jego troski, odpowiedzialności, zaangażowania, mądrości. Pan musi na nie zasłużyć.

Znam wiele doświadczonych uległych – latami w relacjach, szanowanych, stawianych za wzór. Perfekcyjnie posłusznych. Wśród nich są zarówno oddane niewolnice, jak i takie, które nigdy się w pełni nie oddały; nadal wewnętrznie negocjują, kalkulują, buntują się. Tego nie widać na zewnątrz bo przez lata nauczyły się to maskować. Często nawet ich Panowie nie są tego świadomi.

Posłuszeństwo to kwestia dyscypliny lub przymusu. Każdy człowiek może się do niego zmusić sam lub zostać do niego zmuszony przez kogoś innego. Poddanie i oddanie są czymś więcej. Wyrastają z zaufania, szacunku, podziwu, czasem miłości. Posłuszeństwa wystarczy nauczyć się raz. Poddania nie da się nauczyć – ono się buduje, rodzi powoli i może zostać utracone, jeśli osłabnie zaufanie, szacunek lub poczucie bezpieczeństwa.

Posłuszeństwo jest fragmentaryczne – można być posłusznym częściowo. Poddanie i oddanie są całościowe, permanentne, niezależne od nastroju czy okoliczności. O pełni niewolnictwa można mówić dopiero wtedy, gdy niewolnica ofiarowuje Panu nie tylko posłuszeństwo i służbę, ale całą siebie – swoje serce. I nie dzieje się to na skutek samego aktu woli.

Gdy nie ma oddania, posłuszeństwo jest celem samym w sobie. Gdy oddanie jest – posłuszeństwo staje się skutkiem, bezwarunkowym odruchem. To subtelna, ale kluczowa różnica. Są tacy Panowie, którym wystarcza struktura i posłuszeństwo. Są też tacy, których to nie satysfakcjonuje. I są niewolnice, które nie potrafią być w pełni posłuszne, dopóki nie poczują oddania, szacunku, zaufania, podziwu.

Gotowość to instynkt

– Dlaczego nigdy nie pytasz, czy jestem gotowa, Panie? To znaczy... Wiem, że nie musisz. Chodzi o to, że... Po prostu jestem ciekawa. Zawsze myślałam, że...

– Że czasem jednak zapytam?

– Właśnie.

– Nie robię tego z dwóch powodów. Przede wszystkim dlatego, że prawdziwa gotowość rodzi się z wnętrza. Jest instynktem. A instynkt nie potrzebuje deklaracji.

– A ten drugi powód, Panie?

– Znam Cię na wylot.

Przywództwo w goreańskiej relacji M/s

Mówiąc o relacjach M/s, możemy powiedzieć, że Pan jest kimś, kto przewodzi. Ale czym właściwie jest przywództwo w takiej relacji? To bardzo specyficzny rodzaj przywództwa. Może ono przybierać różne odcienie, ale jego rdzeń będzie (a przynajmniej powinien być) moim zdaniem wspólny dla wszystkich związków M/s. Zakładam też, rzecz jasna, że mówimy tu wyłącznie o zdrowym przywództwie, a nie o jego patologicznych wypaczeniach.

Przywództwo to nie tylko dominacja czy kontrola, choć oczywiście są one jego nieodłącznymi elementami składowymi. Przede wszystkim to sztuka prowadzenia – nie tylko poprzez siłę i sprawowanie władzy nad uległą osobą, ale także poprzez świadome i odpowiedzialne wyznaczenie kierunku, w którym uległą (a wraz z nią cała relacja) jest prowadzona.

Zdefiniowałabym więc przywództwo Pana w relacji goreańskiej (lub M/s) jako umiejętność łączenia autorytetu z odpowiedzialnością. Pewności z mądrością. Rozkazu z troską. Goreańskie przywództwo nie jest tyranią. Choć nie jest też pozbawione surowości. Jest to jednak surowość głęboko przemyślana. To konsekwencja i bezkompromisowa stanowczość, które rodzą się z odpowiedzialności i samoświadomości; z wiedzy, dokąd się prowadzi i dokąd samemu podąża. Taka postawa sprawia, że kajira chce podążać za danym mężczyzną, ufając mu, widząc w nim autorytet. Nie tylko dlatego, że musi, że on rozkazuje, ale dlatego, że sama z siebie czuje wewnętrzny imperatyw, by tak właśnie postępować.

Można mówić o różnych poziomach przywództwa. Na najbardziej podstawowym Pan kieruje codziennymi wyborami i praktycznymi aspektami życia niewolnicy. Na głębszym – kształtuje jej rozwój: nie tylko jako niewolnicy, ale też jako osoby, która odnajduje wewnętrzne spełnienie w posłuszeństwie. Najwyższy poziom nazwałabym duchowym. To moment, gdy Pan staje się punktem odniesienia we wszystkim, nawet gdy jest nieobecny. I nie wynika to z lęku przed karą, ale z racji jego silnego autorytetu w oczach kajiry i silnej więzi jaka łączy ich oboje.

W mojej własnej dynamice, dla mnie, przywództwo zawsze oznaczało, że to Pan wyznaczał ramy, w których mogłam służyć. A zatem: decydował o tym w jakich obszarach mam swobodę decydowania, a w jakich nie. Jego decyzje były moim kompasem – podobnie jak jego reakcje: spokój, zadowolenie, lub gniew.

Czy jest coś co wpływa na lepsze przywództwo? Moim zdaniem można tu wymienić kilka elementów. Oprócz wspomnianej już na początku samoświadomości i odpowiedzialności, które uważam za absolutnie kluczowe dla relacji M/s, jest to według mnie przede wszystkim uważność. Kształtuje się ona poprzez obserwację, empatię, pokorę, konsekwencję, (samo)dyscyplinę i czerpanie z dobrych wzorców. Żaden Pan nie poprowadzi swojej podopiecznej dalej, niż sam potrafi dojść. Dlatego szalenie ważne jest, by Pan, dbał nie tylko o ciągły rozwój swojej niewolnicy, ale także swój własny.

Słabość i drżenie

Czasem moje drżenie to nie objaw buntu, lecz cień wiary. Czasem ulegam moim słabościom. Ale to nie oznacza zawsze chęci ucieczki ani wymknięcia się. To nie jest negacja władzy Pana. Raczej oznaka lekkiego zagubienia, delikatnego zwątpienia i potrzeby większego prowadzenia, większej stanowczości lub „skrócenia smyczy”. Moje drżenie to czasem cicha prośba skierowana do Pana: o korektę, o wskazanie kierunku, o to by mocniej zaakcentował swoją władzę.

Jeśli konieczna jest kara – niech będzie mądra. Jeśli konieczny jest ból – niech czyni mnie lepszą. Tak, aby płacz nie był bez sensu, ale by łzy były wyrazem wdzięczności za uwagę, czas, prowadzenie.

Cebulowa uległość z buntem w tle

Byłam w kuchni i gotowałam obiad. Gdy jesteśmy razem, to należy do moich obowiązków. W pewnej chwili Pan przyszedł do kuchni i usiadł przy stole. Każdy człowiek ma jakieś swoje małe dziwactwa. Jednym z moich jest... Gwałtowny wzrost irytacji do poziomu graniczącego z wkurzeniem, gdy ktoś wchodzi do kuchni, kiedy ja coś gotuję lub piekę. W moim rodzinnym domu, odkąd tylko nauczyłam się przygotowywać pierwsze potrawy, wszyscy wiedzieli, że kiedy ja coś przygotowuję, to kuchnia należy do mnie. I nikt, ale to nikt nie ma prawa tam wchodzić dopóki nie skończę. Ciężko mi to racjonalnie uzasadnić. Niemniej zawsze mnie denerwowało, gdy tylko ktoś pojawiał się w kuchni, choćby na chwilę, zanim skończyłam coś gotować lub piec. Dotyczyło to także Pana. On zazwyczaj był wyrozumiały dla mojej nietolerancji względem obecności innych osób w kuchni, kiedy coś w niej przygotowuję. Ale to w końcu Pan, więc... Kompletnie nie musi się tym przejmować. I tym razem się nie przejmował.

A więc przyszedł i usiadł przy stole. Początkowo się nie odzywał. Patrzył tylko. I tak – to też mnie denerwowało. Bądźmy szczerzy. Gdyby nie był Panem, bez skrupułów bym go stamtąd przegoniła, gdy tylko przekroczył próg kuchni...

– Mam gotować tak, jakby Cię tu w ogóle nie było i jakbyś w ogóle na mnie nie patrzył, zgadłam?

– Nie całkiem. Masz gotować tak, jakbyś była moją...

– Przecież jestem, Panie.

– Więc kontynuuj. Tak, jakby każda cebula, którą kroisz była modlitwą.

– Wiesz co, Panie? Ty czasami naprawdę jesteś nie do zniesienia – mówię z rezygnacją,

– Wiem. Ty za to jesteś tą, która zgodziła się mnie znosić już zawsze – mówi uśmiechając się szeroko, ale w jego głosie słychać stanowczość i surowość. To nie są żarty. Powoli podchodzi do mnie, kładąc mi dłonie na biodrach i zaciskając je mocniej. Na tyle mocno, że czuję ból i na chwilę przerywam to, co robię, wstrzymując oddech.

– Co teraz, Panie?

– Teraz kontynuuj. I pomyśl ile razy odkąd tu wszedłem pomyślałaś, że chcesz, żebym się wynosił? A potem pomyśl ile razy w ogóle się dziś zbuntowałaś w swojej głowie, nie w geście.

– A co potem?

– Wieczorem, kiedy będziesz przede mną klęczeć, dokładnie mi o tym opowiesz. I wtedy albo o wszystkim zapomnę, albo zostaniesz ukarana. To zależy od Twojej postawy – mówi i odchodzi.

Cholera! Czy on zawsze musi czytać mi w myślach? Szlag by to! Wracam do zupy cebulowej. Ale w środku? Już klęczę.

Wdzięczność w goreańskiej relacji M/s

Wdzięczność w relacji Pana i kajiry (niewolnicy) jest czymś dużo głębszym niż uprzejme „dziękuję”. To nie tylko  etykieta, lecz postawa duchowa i egzystencjalna. Coś, co przenika całą relację i nadaje jej głębszy sens. W moim przekonaniu jest ona jednym z fundamentów relacji M/s – szczególnie goreańskiej. Zaś rozumieć ją można na kilka sposobów.

Po pierwsze: można mówić o wdzięczności egzystencjalnej. Kajira (niewolnica) często odczuwa wdzięczność już na samym, najbardziej podstawowym poziomie – egzystencjalnym. Jest wdzięczna za to, że została dostrzeżona przez Pana, że jej pragnienie realizowania się w posłuszeństwie, może być przeżywane i realizowane u boku Pana. Że może realizować swoją potrzebę hierarchii w relacji, mając w niej swoje jasno określone miejsce. Że poprzez hierarchiczną strukturę, może realizować swoją kobiecość i pragnienia w jasno określonych ramach. Jest to więc wdzięczność za miejsce w hierarchii, której ona przecież potrzebuje aby czuć się szczęśliwą.

Z powyższym łączy się też drugi rodzaj wdzięczności – wdzięczność za prowadzenie. Wdzięczność wobec Pana jako przewodnika, który bierze na siebie ciężar wielu decyzji, a także ciężar odpowiedzialności za nich obojga. Oczywiście nie oznacza to, że cała odpowiedzialność za relację spoczywa w relacji M/s wyłącznie na barkach Pana. Jednak to Pan ma zawsze „ostatnie słowo”, więc jego odpowiedzialność jest szczególna. On też deleguje zadania. Wdzięczność za prowadzenie to wdzięczność wynikająca ze świadomości tego faktu i wewnętrznej ulgi, że jest ktoś, za kim można spokojne, z ufnością podążać, komu można się poddać.

Trzeci rodzaj wdzięczności, to wdzięczność za wymagania i dyscyplinę. Przewodnictwo Pana to nie tylko prowadzenie i opieka. Kajira w zamian za to ofiarowuje Panu swoją służbę i podporządkowanie. Absolutne posłuszeństwo. Ale z tym wszystkim – wymianą władzy, hierarchicznością i podporządkowaniem łączy się również dyscyplina i surowość. Kara, rozkaz, zasady są darami. Są formą uwagi Pana i wyrazem jego zaangażowania w prowadzenie. Dlatego i za nie warto umieć być wdzięczną i starać się tę wdzięczność okazywać. Choć nie zawsze jest to łatwe.

Wymienione dotychczas rodzaje wdzięczności skupiają się na wnętrzu. Na odczuwaniu. Jednak z nimi wszystkimi łączy się wdzięczność zewnętrzna – zmysłowa, cielesna – manifestowana za pomocą konkretnych, zewnętrznych gestów. Nie tylko słów. Może to być uklęknięcie, spuszczenie wzroku, w dół, czy okazanie radości ze służby w przy wykonywaniu codziennych obowiązków.

Wdzięczność – moim zdaniem i w duchu filozofii goreańskiej – nie jest więc dodatkiem do relacji, ale jej rdzeniem. Jednym z jej fundamentów. Bez odczuwanej i okazywanej wieczności goreańska niewolnica byłaby tylko wykonawczynią poleceń. 

Na podstawie własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że wdzięczność jest jednym z elementów nadających sens posłuszeństwu. W tym sensie, że bez wdzięczności służba staje się właśnie pustym rytuałem: obowiązkiem do „odhaczenia”. Gdybym ja, jako osoba uległa, przestała odczuwać wdzięczność... Cóż. To by oznaczało, że mamy problem i że w związku dzieje się coś bardzo złego. Pan miałby powód do zmartwień.

Wdzięczność jest silnie związana ze świadomością, że nie wszystko mi się należy, a to, co otrzymuję, jest darem. Że każde słowo, każde polecenie, każdy przejaw uwagi jest czymś, co jest dane, ale może też zostać odebrane w dowolnym momencie, jeśli Pan tak zadecyduje. Bo to on ma władzę. Wdzięczność pomaga mi nie popadać w pychę, uczy pokory i pozwala cieszyć się z małych rzeczy. Doceniać drobiazgi.

Czy tylko niewolnica powinna okazywać wdzięczność w relacji? Moim zdaniem nie. Absolutnie nie! Wdzięczność ze strony Pana również jest bardzo ważna, a mam wrażenie, że bardzo często się o niej zapomina i nie mówi. To błąd. Oczywiście, z oczywistych względów będzie ona miała zupełnie inny charakter niż wdzięczność niewolnicy. Bo Pan czysto teoretycznie nie musi okazywać wdzięczności. Nic nie musi. Bo jest Panem. A obowiązkiem kajiry jest po prostu posłuszeństwo, niezależnie od wszystkiego. Jednak – tu znowu piszę na podstawie moich własnych doświadczeń i obserwacji – bardzo ważne jest dla mnie, aby Pan czasami okazywał tę wdzięczność.

Osobiście traktuję wdzięczność jako formę niewerbalnej komunikacji, która działa w obie strony. Kiedy Pan okazuje mi wdzięczność (nawet prostych słowach) za to, co robię, za moje posłuszeństwo, wysiłek, zaangażowanie w służbę, to dla mnie znak, że ​​jestem na dobrej drodze – że Pan to widzi, docenia i aprobuje moją postawę. A jeśli tak nie będzie, powie mi o tym i naprowadzi na właściwą drogą.

Bezdźwięczna melodia pragnienia

– Panie, pragnę Cię. Jestem napalona. Potrzebuję, żebyś mnie zerżnął – mówię, bo Pan nauczył mnie, żebym otwarcie i bez ogródek mówiła o swoim pragnieniu. Oczywiście muszę pamiętać o szacunku i o tym, że to on decyduje. Ale wolno mi poinformować, prosić, a nawet błagać o seksualne zaspokojenie, czy inną interakcję, jeśli odczuwam taką potrzebę. A w każdym razie zazwyczaj wolno.

Tym razem Pan spojrzał na na mnie przeciągle i uśmiechnął się. Ale nie zwyczajnie. Tylko tym chytrym uśmieszkiem, który zwykle zwiastuje dobrą zabawę. Jego zabawę. Moją niekoniecznie.
– Nie możesz. Dziś nie wolno Ci mówić nic o swoim pożądaniu. Ani słowa. Ani szeptu. Nie wolno Ci w żaden sposób dać do zrozumienia jak bardzo jesteś napalona – mówi.
– A jeśli nie wytrzymam, Panie?
– To będzie oznaczać, że zdecydowanie nie zasługujesz na spełnienie, bo wciąż bardziej służysz sobie niż mnie.

Jego słowa są wyrokiem i wyzwaniem jednocześnie. Próbuję milczeć. Ale ciało się rwie. Zakaz to tak naprawdę katalizator. Sprawia, że moje pragnienie tylko się wzmaga... On tymczasem podchodzi do mnie. Jedną dłonią chwyta mnie za włosy, a palcem drugiej leniwie przesuwa wzdłuż mojej talii. Zaczyna na biodrze, a kończy tuż pod piersią. Mój oddech przyspiesza.
– Uważaj, bo najmniejszy dźwięk może kosztować Cię tygodnie czekania na spełnienie – szepce mi do ucha ciągnąc mnie jednocześnie mocniej za włosy.

Potem jest jeszcze trudniej. Jego palce wędrują pod moim ubraniem, muskają wnętrze uda, tak wolno, że każdy milimetr staje się torturą. Ciepło jego dłoni jest prowokacją, na którą nie wolno mi odpowiedzieć.

Cisza między nami gęstnieje stając się moim kagańcem, a jego biczem. Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że ten zakaz, to nie jest chwilowa gra. To rytuał podporządkowania. Manifestacja władzy. Próba siły. Sprawdzian mojego posłuszeństwa i samodyscypliny. W tej chwili moje pragnienie nie należy już do mnie. Należy do Pana. Jest jego wyłączną własnością, jego zdobyczą, jego narzędziem władzy. I wiem, że jeśli złamię tę ciszę, stracę nie tylko spełnienie. Stracę sens mojej służby.

Więc milczę. W środku moja dusza wrzeszczy i płonie. I modlę się w myślach, żeby nie oszaleć i wytrwać. Bo czasem to, czego nie wolno powiedzieć, najbardziej podnieca. A moje zewnętrzne milczenie staje się intymną pieśnią, której melodię zna tylko Pan.