Prawda nie staje się mniej prawdziwa, kiedy wypowiada ją ktoś, kogo nie lubimy. I odwrotnie. Nie staje się bardziej prawdziwa, tylko dlatego, że mówi ją ktoś, kogo darzymy osobistą sympatią. To chyba jedna z trudniejszych rzeczy w każdej społeczności; oddzielenie rzeczywistej, obiektywnej, merytorycznej wartości czyjegoś argumentu od subiektywnie odczuwanej sympatii (lub antypatii) wobec człowieka, który go przedstawia. Lojalność wobec ludzi, których lubimy i, którzy są dla nas ważni, nie powinna nigdy rozstrzygać o tym, co przyjmujemy za prawdę, a co nie. Niestety, często właśnie tak się dzieje.
Prawa autorskie
***Wszystkie teksty na blogu są mojego autorstwa. Jeśli jest inaczej, zostało to wyraźnie zaznaczone poprzez podanie ich autora. Oznacza to, że wszystkie są objęte prawami autorskimi. Kopiowanie, powielanie lub udostępnianie ich w całości lub w części bez mojej wyraźnej zgody jest zabronione. Szanuj cudzą własność intelektualną i intymność słów i przeżyć!***
25 września 2026
08 września 2026
Czy bycie niewolnicą w relacji M/s oznacza utratę własnego „ja”?
Czasami w dyskusjach dotyczących dynamiki M/s i Gorean pojawiają się stwierdzenia, że taka dynamika wiąże się z utratą własnej tożsamości przez osobę po prawej stronie slasha. Osobiście uważam jednak, że bycie niewolnicą w zdrowej relacji nie ma nic wspólnego z utratą własnego „ja”. Utrata własnego „ja” i oddanie mężczyźnie kontroli nad różnymi obszarami swojego życia to dwie zupełnie różne rzeczy. Oczywiście – taka relacja może przyczynić się do pewnej trwałej przemiany, ale to nie ma nic wspólnego z unicestwieniem osobowości, zniszczeniem tożsamości. A w każdym razie nie w zdrowej relacji.
Jeśli niewolnica zaczyna tracić poczucie własnej tożsamości w służbie, jest to dla mnie zawsze sygnał ostrzegawczy. Zwykle oznacza jedną z tych rzeczy: albo zmaga się z poważną niestabilnością emocjonalną, posiada patologicznie zależną osobowość albo trafiła w ręce kogoś, kto nie jest Panem, lecz człowiekiem przejawiającym tendencję to nadużyć. A to są sytuacje niebezpieczne. I nie widzę tu miejsca na romantyczne usprawiedliwienia ani opowieści o tym, że „tak właśnie wygląda prawdziwe oddanie”.
W moim przekonaniu zdrowa niewola nigdy nie niszczy tożsamości ani poczucia własnej wartości. Może wymagać rezygnacji z części ego. Może czasem wymagać wyzbycia się dumy czy odpuszczenia potrzeby stawiania na swoim. Może – z czasem – prowadzić do głębokiej przemiany: zmiany nawyków, zachowań lub perspektywy, priorytetów czy sposobu postrzegania własnej roli. Ale to nie jest utrata „ja”. To raczej jego oczyszczenie, pogłębienie i świadome przekształcenie. Rozwój. I w konsensualnej, zdrowej relacji jak najbardziej jest na to miejsce.
Paradoksalnie wiele kobiet mówi, że właśnie poprzez służbę odkryły i dowiedziały się one o sobie najwięcej. To dlatego, że służba nie jest zaprzeczeniem siebie, lecz świadomym urzeczywistnieniem siebie poprzez posłuszeństwo. Niewolnica prowadzona przez mądrego, stabilnego i odpowiedzialnego Pana rozkwita, rozwija się, a nie wkracza na drogę wewnętrznej autodestrukcji. Spełnia się w służbie zarówno jako niewolnica, jak i jako człowiek. Nie zamiast siebie, lecz poprzez siebie. Nie tłumi swojej tożsamości, by służyć – żyje nią w służbie.
Czym więc jest „ja” niewolnicy? Jest tym samym, czym jest u każdego człowieka: jej człowieczeństwem, osobowością, myślami, emocjami, wartościami i niepowtarzalnym sposobem przeżywania świata. Fakt, że wybiera służbę i posłuszeństwo, nie wymazuje żadnej z tych rzeczy. Oznacza jedynie, że świadome nadanie im określonego kierunku i odnalezienie sensu w strukturze w i w oddaniu. Ale wciąż – w zdrowej relacji to nie ma nic wspólnego z utratą własnego „ja”.
Zachowanie własnej tożsamości nie tylko jest dozwolone – jest niezbędne. To właśnie ono chroni autentyczność, szczerość i głębię oddania. Bez niego relacja przestaje być wymianą władzy i zaczyna przypominać nadużycie. Tylko świadome, ugruntowane „ja”, zakorzenione w poczuciu własnej wartości, jest zdolne do prawdziwego oddania. Tylko z niego może narodzić się autentyczne posłuszeństwo, a nie bezmyślne, ślepe podporządkowanie.
Niewolnica nie traci swojego „ja”. Ona składa je u stóp swojego Pana. Utrata oznacza, że coś (materialnego lub abstrakcyjnego) zostało odebrane. Oddanie oznacza, że coś zostało świadomie ofiarowane. To subtelna, ale fundamentalna różnica.
Master, który chce, by jego niewolnica rozkwitała w służbie, powinien nie tyle koncentrować się na tym by zatraciła ona swoją tożsamość i samą siebie, co raczej pomóc jej stać się pełniej sobą. To właśnie wtedy jej oddanie staje się najgłębsze, a rozwój możliwy, autentyczny i pozytywny.