Słyszę jak zdejmuje pasek i spodnie. Ale odkładam telefon dopiero w chwili, gdy łapie mnie za włosy, odciągając moją głowę do tyłu. Czuję jego kolano na plecach. Przyciska mnie nim do łóżka. Pasek, który jeszcze przed chwilą znajdował się w jego spodniach, teraz zaciska się wokół mojej szyi. Mocno. To ten poziom zacisku, przy którym jeszcze się nie duszę, ale też nie mogę oddychać w pełni swobodnie. Czuję i wiem doskonale, że nie mam wyboru.
On siada na mnie okrakiem, nie puszczając końcówki paska, który w tej chwili zastępuje smycz i obrożę jednocześnie. Wbija we mnie palce. Głęboko, twardo, bez czułości. Moje nieprzygotowane ciało napina się. Wydaję z siebie syk bólu. Pan w ogóle się tym nie przejmuje. Mówi tylko:
– Właśnie na tym polega różnica między nami w tej dynamice. Ty masz opór. Ale to ja mam władzę. I to ja decyduję. Zawsze. Zrozumiano?
– Tak, Panie – odpowiadam zdławionym szeptem.
– Wiesz co teraz będzie? Najpierw będziesz błagać, żebym skończył. Ale zanim skończę, będziesz błagać, żebym nie przestawał – mówi wchodząc we mnie.
I dokładnie tak się dzieje...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz