– Panie, dlaczego, kiedy jesteśmy razem, muszę codziennie wieczorem klękać dokładnie w tym samym miejscu?
– To rytuał. A jego powtarzalność wypala z Ciebie wszystko to, co zbędne. To język, którego uczysz się ciałem.
– Nawet jeśli nie czuję wtedy nic... Doniosłego?
– Tym lepiej. Bo tu nie chodzi o Twoje uczucia. Chodzi o wierność strukturze i o jej stabilność. Uczucia przychodzą i odchodzą. Mogą się zmieniać zależnie od okoliczności. Ale to, co zbudujemy na dyscyplinie, przetrwa nawet pustkę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz