Czasami śnię o tym, że on wraca. Nie mówi wiele. Przytula mnie. Albo po prostu mnie bierze. Nie brutalnie. Ale bez pytania. Czasem mnie uderza. Innym razem łapie za kark. Raz mówi jedno słowo, innym razem zupełnie nic. Ale to nieistotne. Nie musi nic mówić. Bo ja wiem. Wiem, że znowu jestem „na swoim miejscu”. Miejscu, które pachnie prawdą. I wtedy znów jestem – mogę być – sobą. Tą, której się używa. Tą, którą się zamyka nie tylko w ramionach, kajdankach i sercu, ale też w posłuszeństwie.
Myślę, że tak naprawdę dziś tęsknię już nie tyle za nim. Bardziej za... Sobą. A konkretniej tą wersją siebie, którą byłam przy nim. Tą, która nie musiała niczego udawać. Nie musiała wszystkiego kontrolować, a czasem także i wszystkiego wiedzieć... Nie musiała martwić się na zapas o wszystko na raz. Wystarczyło być. Czekać, klęczeć, być gotową i otwartą. Na rozkaz, na sugestię, na pytanie – czasem niewygodne, czasem upragnione.
Może dlatego wciąż mi się śni, że on wraca. Bo w snach nic nie jest jeszcze ostateczne. Tam wciąż może otworzyć drzwi, podejść do mnie i jednym gestem przypomnieć mi, kim byłam przy nim, na moment wskrzeszając cały nasz mikroświat, który stworzyliśmy razem. A ja mogę na chwilę przestać być tą, która musi zawsze wszystko wiedzieć, wszystko przewidywać i o wszystkim decydować. Mogę po prostu uklęknąć i znowu być jego. Z radością i ufnością czekając na to, co przyniesie kolejny dzień... Jednak, kiedy się budzę, towarzyszy mi tylko cisza. I świadomość ostateczności.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz